Je hebt de kans om een review over een Star Wars-serie te schrijven. Het was vorige week May the 4th. Hm. Nee! Op 4 mei doen we lekker The Drama, en vandaag behandelen we het nieuwe pareltje binnen het Star Wars-universum. En wat is het een parel.
De animaties
Ik ben opgegroeid met Star Wars: The Clone Wars, waar ik vroeger nooit echt lekker in kon komen. Rebels zag ik af en toe op Disney XD voorbijkomen, maar actief volgen deed ik niet echt. Ondanks dat ik wel degelijk fan was van de films. Ja, er hing bij mij ook gewoon een veel te dure lightsaber in de slaapkamer.
Maar goed, we hebben het niet over mij. We hebben het over Maul.
Laten we beginnen met de visuals, want wat is dit vet gedaan. Ik was totaal niet voorbereid op hoe goed deze serie eruit zou zien. De animatiestijl voelt als een mix tussen enorm realistisch belichte personages en een soort handgetekende viltstift-look, terwijl de achtergronden soms bijna op schilderijen lijken. Het geeft de serie een eigen identiteit die je eigenlijk constant visueel geprikkeld houdt.
Wat vooral goed werkt, is hoe dreigend alles aanvoelt. Zodra Maul in beeld verschijnt, hangt er meteen spanning. Alsof de makers precies begrijpen hoe groot zijn aanwezigheid eigenlijk is binnen Star Wars.
Niet alles werkt perfect. Sommige bewegingen voelen wat houterig en stijf aan, vooral tijdens het lopen. Het lijkt een bewuste keuze, maar het valt wel op tussen alle prachtige animaties door.
Het verhaal
Daar hoef ik eigenlijk niet eens zoveel woorden aan vuil te maken. Vanaf de introductie zit je te wachten op de taart die langzaam voor je wordt klaargezet. En als dan eenmaal die kers met zijn horens uit een ruimteschip gelopen komt, komt de spreekwoordelijke engel gepaard met een prachtige soundtrack toch echt over je tong piesen.
Wat een introductie.
Alles klopt gewoon. De muziek, de voice acting, de manier waarop de scène zichzelf rustig opbouwt zonder meteen alles te laten exploderen. De serie begrijpt dat Maul niet eng is omdat hij hard schreeuwt of alles kapot slaat, maar juist omdat hij constant aanvoelt als een dreiging.
In het begin weet je nog niet helemaal waar het verhaal naartoe wil. De serie neemt best rustig de tijd om personages neer te zetten en relaties op te bouwen. Maar dat trage tempo heeft het nodig. Daardoor voelen de karakters levendig aan en krijg je echt het idee dat iedereen zijn eigen belangen en motivaties heeft.
Wat ik vooral sterk vond, is dat niemand echt compleet goed of slecht voelt. Iedereen opereert ergens in een grijs gebied, en dat zorgt voor veel interessantere dynamieken dan de standaard held-tegen-schurk-verhoudingen die je soms bij Star Wars krijgt.
Het einde ga ik geen woorden aan vuil maken. Het blijft een spoilervrije review.
Ga. Het. Kijken.
Je gaat hier als Star Wars-fan echt van genieten.