Peaky Blinders is net gestopt en er kwam al bericht naar buiten dat er tóch nog wat te vertellen valt. Onnodig, dacht ik. Tommy heeft al meer dan genoeg bewezen dat hij de Rambo van Birmingham is, en om dat nogmaals in een film te laten zien vond ik wat onnodig. Daarom duurde het ook even voordat ik de Peaky Blinders film een kans gaf. En nu ga ik mijn mening geven over of dat de juiste beslissing was. Doe je peakypetje maar op, want daar gaan we.

Een vliegende start

Het is 1940, en we beginnen met een scène waarin duidelijk wordt dat de nazi's wat van plan zijn. Engeland wordt gebombardeerd. De intro is begonnen, en het is direct duidelijk dat het budget voor deze film belachelijk hoog ligt. De intro maakte me enthousiast en benieuwd naar meer. Peaky Blinders weet me dan toch weer te pakken.

Daarna neemt de film erg lang de tijd om te laten zien dat Tommy het leven niet meer ziet zitten. Hij wordt achterna gezeten door spoken van overleden familieleden en heeft het criminele veld achter zich gelaten om in een verrot oud kasteel een boek te schrijven. Over een midlifecrisis gesproken.

Het grote kritiekpunt

Er komt een mevrouw langs die aangeeft met geesten te kunnen praten, waardoor we erachter komen wat er met Arthur is gebeurd. Want ja, die is zomaar dood. Hoe dan? Nou, Tommy heeft hem vermoord. In het begin lijkt het een ongeluk, maar later in de film wordt duidelijk dat Tommy Arthur een lastpak vond en besloot zijn vervelende broertje zijn luchtpijpje maar dicht te knijpen. Een off-screen death voor een hoofdpersoon.

Een enorm groot kritiekpunt voor mij. Ik snap dat de producent er niks aan kan doen dat het niet zo goed gaat met de acteur die Arthur speelt, maar dit is het beste wat je erop kon verzinnen? Echt?

Afgezien van die grote afgang hebben we genoeg andere interessante dingen. De Peaky Blinders staan nu onder leiding van Tommys zoon Duke, die zaken doet met de Engelse nazi Beckett. Ada is het hier niet mee eens en verzoekt Duke vriendelijk om geen zaken te doen met onze Duitse vrienden. Duke geeft Ada de spreekwoordelijke middelvinger, waarop Ada besluit naar de politie te stappen. Beckett is not amused, en geeft Duke de opdracht zijn tante te vermoorden. Na een langdradige achtervolging blijkt Duke toch niet zo hard als gedacht en laat Ada leven. Jokes on you Duke, want Beckett staat al klaar en schiet Ada door haar hoofd. Net op het moment dat Tommy besloot zijn zoon te helpen.

De oude Tommy ontwaakt

Door de dood van Ada ontwaakt de oude Tommy, en mag de film eigenlijk pas echt beginnen. Hij gaat naar de oude vertrouwde pub, geeft een jonge soldaat een granaat cadeau, en dan mag de vertrouwde actie losbarsten.

Beckett moet dood, maar Tommy weet niet goed of Duke te vertrouwen is. Uiteindelijk speelt Tommy open kaart en geeft aan dat de keuze aan Duke is, maar dat hij gaat proberen Beckett te vermoorden. Tommy laat zichzelf in zijn buik schieten, want blijkbaar heeft de man een doodswens.

Hoe ze Tommys dood hebben laten plaatsvinden vind ik een mooie keuze. Tommy laten vermoorden was ietswat simpel geweest. Dit voelt meer als recht doen aan het personage. Een tranenvangend afscheid tussen vader en zoon symboliseert ook een afscheid tussen kijker en de oude garde. De oude garde sterft met Tommy uit, en het einde introduceert een nieuwe era. Zonder Barry Keoghan, want die deed het blijkbaar heel slecht.

Persoonlijk denk ik dat het een beter idee was geweest om hier een miniserie van te maken. De film is wel oké, maar het verhaal had in serievorm beter gewerkt. Meer ruimte om mee te leven met alle personages, minder gehaast tempo. Nu moest er in twee uur zo veel gebeuren dat je nauwelijks adempauze krijgt.